Barwniki

Barwnik do detergentu dobiera się według pięciu kryteriów: rozpuszczalności w wodzie, stabilności w pH produktu, odporności na światło, ryzyka plamienia powierzchni i tkanin oraz kompatybilności ze składnikami, takimi jak utleniacze, enzymy czy perfumy. Do płynów do naczyń, mydeł w płynie i płynów do prania stosuje się zwykle barwniki rozpuszczalne w wodzie. Ostateczny wybór zawsze potwierdza się testem w docelowej recepturze i opakowaniu.

pH decyduje o tym, czy barwnik zachowa odcień i nie odbarwi się w czasie przechowywania. Część barwników zmienia kolor lub blaknie w środowisku silnie kwaśnym, typowym dla środków do WC i odkamieniaczy, inne – w silnie zasadowym, jak w środkach do udrażniania czy niektórych płynach do prania. Dlatego barwnik testuje się przy pH gotowego produktu, a nie w samej wodzie, i obserwuje kolor w warunkach przyspieszonego starzenia.

Blaknięciu zapobiega przede wszystkim wybór barwnika o dobrej odporności na światło oraz test w docelowej, przezroczystej butelce. Pomagają także odpowiednie stężenie barwnika – zbyt niskie szybciej traci intensywność – i ewentualny dodatek absorbera UV do formuły lub opakowania. Znaczenie ma również obecność utleniaczy i perfum, które mogą przyspieszać rozkład koloru. Produkt warto przechowywać testowo na świetle dziennym i w komorze świetlnej, porównując z próbką kontrolną w ciemności.

Ryzyko plamienia ogranicza się przez dobór barwnika o niskim powinowactwie do włókien i powierzchni oraz przez możliwie najniższe stężenie, które daje pożądany kolor. Jest to szczególnie ważne w płynach do prania, środkach do mycia fug, plastiku i kamienia oraz w koncentratach. W praktyce wykonuje się test plamienia: kroplę produktu pozostawia się na tkaninie lub powierzchni, a następnie spłukuje i ocenia, czy pozostał ślad koloru.

Barwnik testuje się w gotowej recepturze, a nie w wodzie: przygotowuje się kilka stężeń, ocenia odcień i klarowność, a następnie prowadzi testy stabilności – w podwyższonej temperaturze, na świetle i w niskiej temperaturze – w docelowym opakowaniu, z próbką kontrolną. Równolegle sprawdza się plamienie tkanin i powierzchni oraz wpływ na zapach i lepkość. Wyniki porównuje się po kilku tygodniach, zanim zatwierdzi się barwnik do produkcji.

Tak, wiele barwników rozpuszczalnych w wodzie stosowanych w kosmetykach, np. FD&C Blue 1, tartrazyna czy Allura Red, sprawdza się także w detergentach, płynach do naczyń i mydłach w płynie. Wybiera się je ze względu na czystość, dobrą rozpuszczalność i szeroką gamę odcieni. W chemii gospodarczej nie obowiązuje wykaz dozwolonych barwników jak w kosmetykach, ale barwnik musi spełniać wymogi REACH i CLP, a jego stabilność zawsze trzeba potwierdzić w konkretnej formule.

Detergenty w UE podlegają rozporządzeniu (WE) nr 648/2004, które reguluje m.in. biodegradowalność środków powierzchniowo czynnych i oznakowanie, w tym udostępnianie wykazu składników. Barwnik jako składnik mieszaniny podlega także przepisom REACH i klasyfikacji według rozporządzenia CLP (WE) nr 1272/2008, które wpływają na oznakowanie produktu. Dlatego przy wyborze barwnika potrzebna jest aktualna karta charakterystyki (SDS) i dane techniczne od dostawcy.

Tak, technolodzy ViaKosmo pomagają dobrać barwnik do konkretnego produktu – płynu do naczyń, płynu do prania, mydła w płynie czy środka czyszczącego – biorąc pod uwagę pH, opakowanie i oczekiwany odcień. Wsparcie obejmuje etap koncepcji aż po skalę przemysłową. Opisz produkt w formularzu na stronie, napisz na sales@viakosmo.pl lub zadzwoń: +48 88 66 78 955. Do dostaw dołączane są karta techniczna, karta charakterystyki i świadectwo jakości partii.